Postarzanie drewna

 

Z biegiem czasu drewno ulega starzeniu. Zmienia się przede wszystkim jego barwa. Oprócz tego, jeśli drewno było intensywnie używane, jego zewnętrzna powierzchnia ulega wytarciu. Dotyczy to przede wszystkim tzw. przyrostów wiosennych drzewa.

Przyrost drzewa to naprzemienne powstawanie nowych warstw: wiosennych (drewno wczesne) i letnich (drewno późne). W większości drzew iglastych oraz części liściastych przyrosty te dość łatwo rozróżnić gołym okiem. Drewno wczesne oprócz tego, że jest jaśniejsze od późniejszego to jest także od niego bardziej miękkie.  To właśnie te miękkie przyrosty ulegają szybkiemu wytarciu.

szczotka_Jedna z metod postarzania drewna polega właśnie na zebraniu materiału miękkiego. Efekt ten można uzyskać między innymi poprzez szczotkowanie drewna.

syntilor_postarzacz do drewnaNa załączonym zdjęciu element sklejony z kawałków drewna sosnowego został właśnie w ten sposób postarzony. W efekcie uzyskano podkreślenie naturalnego rysunku drewnianej powierzchni. Odkryte słoje nadają całości ciekawy, rustykalny charakter.

Do mechanicznego postarzania drewna konieczne są przede wszystkim odpowiednie szczotki – tu zastosowano szczotkę tarczową pokrytą nylonem oraz papier ścierny.

Na koniec materiał został pomalowany postarzaczem do drewna firmy Syntilor w kolorze nazwanym przez producenta „skała alpejska”.

Świerk (bardzo) pospolity

 

ŚWIERK POSPOLITY (Picea abies)

świerk, świerkiNa terenie Polski świerk ma dwa regiony występowania: północno-wschodni oraz południowy – oddzielone od siebie pasmem bezświerkowym. Dlatego nie występuje naturalnie na Pomorzu. Wielkopolsce oraz prawie na całym Mazowszu.

Świerka można zaliczyć do drugiego po sośnie tak pod względem rozmiarów produkcji jak i wartości użytkowej drewna.

Charakterystyczną dla drewna świerka cechą jest bardzo częste występowanie pęcherzy żywicznych, które znacząco utrudniają jego obróbkę. Drewno świerka ma barwę żółtawą, jest lekkie i miękkie, łatwo łupliwe. Większą twardość posiadają świerki rosnące wysoko w górach. Z nich zazwyczaj wykonuje się wierzchnią część skrzypiec (tzw. świerk rezonansowy). W najwyższych partiach gór gleba nie jest żyzna, a warunki atmosferyczne powodują, że świerk rośnie wolniej, dlatego też ma bardzo gęste przyrosty. Dzięki temu posiada wyjątkową sprężystość i wyjątkowy rezonans.

Kora świerka pospolitego jest płytko spękana na drobne, łuskowate poletka. Jej odcień może się zmieniać od różowawo brązowego do brunatnoszarego. Pod korą znajduje się jadalna miazga (fakt wykorzystywany przez szkoły przetrwania). Z igliwia, zalewając go wrzątkiem, można przygotowywać napój bogaty w witaminę C.

Cechą drewna świerkowego są silne właściwości ostrzegawcze, tzw. trzeszczenie przed złamaniem. Między innymi dzięki temu świerk bywa wykorzystywany w budownictwie i górnictwie. Drewno świerka jest także doskonałym materiałem stolarskim; ma zastosowanie w przemyśle papierniczym, zapałczanym, celulozowym.

Czytaj dalej Świerk (bardzo) pospolity

Zakładki do książek

 

Czas na zmianę zakładek do książek.
Dotychczasowe też były ładne, ale…

…od dziś testuję  nowe, widoczne na zdjęciu poniżej.

Zobaczymy ile wytrzymają ręce ludzików, bo to one będą poddawane lekkim wygięciom. Drewno bubinga z którego zostały wykonane jest twarde, ale jednocześnie dość odporne na wyginanie (rozłupywanie).

Zakładki powstały z kawałków pozostałych z obcinania grubej deski.

zakładki do książek

Po wycięciu ludziki zostały pokryte jedną warstwą politury.

Oto przykład ich zastosowania:

This slideshow requires JavaScript.

Bubinga – drewno z serca Afryki

bubinga_widok słojów

bubinga_widok

Bubinga to afrykańskie drzewo, które zazwyczaj rośnie samotnie lub w niewielkich skupiskach w wilgotnych lasach równikowych. Osiąga wysokość 40 – 50 metrów a średnica pnia wynosi od 1 do 2 metrów. Waga pnia może osiągnąć nawet ponad 10 ton.

Bubinga jest znana w Europie od ok. 1700 roku. W XVIII i XIX wieku znana była pod nazwą „bois de rose d’Afrique” lub „African rosewood” choć botanicznie nie należy do rodziny drzew różanych. Jako jedno z ciekawszych drzew szybko znalazła zastosowanie w renesansowym meblarstwie.

Jeszcze na początku XX wieku Francuzi określali bubingę jako „jedno z naszych najpiękniejszych drzew kolonialnych” (Jean Meniaud, Nos bois coloniaux, Paris 1931).

Obecnie wyróżnia się kilkanaście gatunków bubingi z czego 2 (guibourtia tessmannii i guibourtia demeusei) są powszechnie wywożone z Afryki pod wspólną nazwą „bubinga” lub zwyczajowo „rosewood”.

 

Czytaj dalej Bubinga – drewno z serca Afryki

Sosna – królowa polskich lasów

 

Sosna zwyczajna (pinus sylvestris) jest drzewem spotykanym w Polsce powszechnie. Zajmuje 67% powierzchni zalesionej w naszym kraju. Jej nazwa pochodzi o łacińskiego „pinus” – ten, który dostarcza żywicy oraz „sylvestris” – leśny.

Sosna czarna na Helu
Sosna czarna na Helu

W Polsce rosną dwa gatunki rodzimej sosny: wspomniana sosna zwyczajna oraz sosna limba. W lasach oraz parkach spotkać można także gatunki obcego pochodzenia: sosna banka, czarna, smołowa i wejmutka.

Czytaj dalej Sosna – królowa polskich lasów

Balsa – najlżejsze drewno świata

 

balsa To niesamowicie lekkie i trwałe drewno pochodzi z Ameryki Środkowej i Południowej. Jego korona jest regularna i walcowata, a kwiaty duże i co ciekawe, zapylają je nietoperze, ponieważ otwierają się nocą. Balsa radzi sobie w bardzo trudnych warunkach takich jak np.: płytkie, suche ziemie, gdzie inne drzewa nie miałyby najmniejszych szans na przetrwanie.

balsa balsaCharakterystyczną cechą dla drewna balsy jest to, że jest lekkie (nawet 2 krotnie lżejsze od korka), miękkie, niezwykle mocne, sprężyste i białe. Rośnie bardzo szybko, w ciągu 3 lat może osiągnąć nawet 7 metrów wysokości.

Balsa wyróżnia się jasnym kolorem. Pomimo swojej miękkości i lekkości charakteryzuje się dużą sprężystością dzięki czemu jest drewnem bardzo wytrzymałym.

Dzięki tym właściwościom balsa znajduje mnóstwo zastosowań między innymi w produkcji :

– izolacji dźwiękowej
– modelów latających i pływających
– sprzętu ratownictwa medycznego
– spławików wędkarskich
– protez ortopedycznych
– filtrów fajek.

Ze względu dużą wytrzymałość dobrą wyporność oraz lekkość, właśnie balsę wybrał Thor Heyerdahl do stworzenia tratwy Kon-Tiki, na której w roku 1947 przepłynął Ocean Spokojny,  czym udowodnił, że ludy Polinezji przybyły na te wyspy z Ameryki za pomocą prymitywnych tratw.

Dodatkowe informacje o balsie są dostępne między innymi na stronie firmy BalsaTec. 

Jodła

.

Jodła to drzewo z rodziny sosnowatych (gat. Abies), liczące koło 55 gatunków i rosnące głównie w terenach górskich środkowej i południowej Europy, w Azji oraz północnej i środkowej Ameryce. Jest ona blisko spokrewniona z cedrem.

Fot. Hans

Jodły to popularne świąteczne „choinki”, materiał budulcowy, (choć tylko wewnątrz pomieszczeń, z uwagi na to, że drewno jodłowe nie jest odporne na wilgoć czy szkodniki); niektóre gatunki są cennym źródłem pożywienia dla łosi czy wielu gatunków gąsienic motyli.
W przemyśle perfumeryjnym często spotkać można składnik „fir balsam” – jest to olejek [żywica] pozyskiwany z jodły balsamicznej Abies balsamea. Gatunek ten rośnie głównie w Kanadzie i północnych Stanach Zjednoczonych, a jego kora jest bardzo bogata w żywicę, co znacznie ułatwia jej pozyskiwanie.
Można też spotkać się z olejkiem z drewna jodłowego. W przypadku produkcji tego olejku, cenne jest nie samo drewno, ale jednoroczne gałązki, zbierane jesienią i zimą oraz igły – są one poddawane destylacji parowej czego produktem jest olejek; lub ekstrahowane z eterem naftowym, a następnie z 95%-owym alkoholem, czego produktem jest stały, przypominający pastę konkret.
Zapachu nie trzeba nikomu opisywać, jest bardzo charakterystyczny, „iglasty”, żywiczno-zielony.

Czytaj dalej Jodła