Bubinga – drewno z serca Afryki

bubinga_widok słojów

bubinga_widok

Bubinga to afrykańskie drzewo, które zazwyczaj rośnie samotnie lub w niewielkich skupiskach w wilgotnych lasach równikowych. Osiąga wysokość 40 – 50 metrów a średnica pnia wynosi od 1 do 2 metrów. Waga pnia może osiągnąć nawet ponad 10 ton.

Bubinga jest znana w Europie od ok. 1700 roku. W XVIII i XIX wieku znana była pod nazwą „bois de rose d’Afrique” lub „African rosewood” choć botanicznie nie należy do rodziny drzew różanych. Jako jedno z ciekawszych drzew szybko znalazła zastosowanie w renesansowym meblarstwie.

Jeszcze na początku XX wieku Francuzi określali bubingę jako „jedno z naszych najpiękniejszych drzew kolonialnych” (Jean Meniaud, Nos bois coloniaux, Paris 1931).

Obecnie wyróżnia się kilkanaście gatunków bubingi z czego 2 (guibourtia tessmannii i guibourtia demeusei) są powszechnie wywożone z Afryki pod wspólną nazwą „bubinga” lub zwyczajowo „rosewood”.

 

wycinka bubingi

zakładki do książek z bubingi

bubinga_kolczykiW Polsce bubinga jest mało znana ze względu na rzadką dostępność oraz wysoką cenę. Natomiast na zachodzie Europy oraz w USA drewno bubingi jest ogólnie dostępne i często wykorzystywane. Niemniej przewiduje się, iż w przyszłości mogą pojawić się znaczne ograniczenia w dostępie do surowca ze względu na niewielki terytorialnie zasięg występowania oraz możliwą ochronę gatunkową drzewa. Mieszkańcy Afryki Centralnej (Pigmeje, ludy Bantu) uważają niektóre olbrzymie drzewa (w tym bubingę) za święte. W pobliżu tych drzew odbywały się różnego rodzaju obrzędy magiczne (intronizacja wodza, poszukiwanie więzi z przodkami, itd.) stąd też pojawiają się konflikty lokalne wokół wycinki lasów tropikalnych Afryki oraz różnego rodzaju akcje ochrony wyjątkowych drzew takich jak bubinga, moabi czy sapele.

Bubinga to gatunek, który charakteryzuje się niezwykle interesującą barwą. Niejednokrotnie towarzyszy jej wyjątkowy rysunek z falistym układem słojów. Kolorystyka zaczyna się od jasnoczerwonej do ciemnej, czerwono-brązowej. W niektórych przypadkach może przechodzić w kolor fioletowy. Bubinga jest drewnem gęstym a więc i ciężkim. Obecne w nim oleje chronią je przed owadami oraz wpływem środowiska zewnętrznego. Dzięki ciekawemu usłojeniu drewno często bywa wykorzystywane na okleiny meblarskie czy też do budowy całych mebli, blatów i podłóg. Pięknie wyglądają zrobione z bubingi miski, pióra i różnego rodzaju artykuły dekoracyjne, instrumenty muzyczne perkusje i gitary).

Przy obróbce tego drewna niezbędne są bardzo ostre narzędzia, najlepiej mechaniczne. Ze względu na swą wyjątkową twardość stosowanie narzędzi ręcznych jest dość utrudnione.
Przy frezowaniu czy toczeniu nie ma odprysków i wyrw. Zalecane są natomiast wolne obroty narzędzi skrawających gdyż następuje ich szybkie przegrzanie a na drewnie pojawiają się przypalenia krawędzi w postaci czarnych smug. Do wszelkich łączeń – tak, jak przy każdym twardym drewnie – konieczne są wstępne wiercenia otworów.
Ze względu na dużą ilość olejów własnych drewno trudno wchłania wszelkie impregnaty. Stąd najlepiej i najefektowniej wygląda wykończenie na wysoki połysk z użyciem politury lub wosku.

Opis techniczny drewna w języku francuskim.

10 myśli nt. „Bubinga – drewno z serca Afryki”

Dodaj komentarz