Archiwum kategorii: Pomoce

Zacisk do mocowania małych elementów

 

Jak unieruchomić małe elementy przy szlifowaniu?

mata antypoślizgowaMata antypoślizgowa w takiej sytuacji raczej nie wystarczy. Trzeba elementy mocować na strugnicy lub jakimś blacie z użyciem ścisków. Ale można jeszcze inaczej…

klinownica
Klinownica – rysunek z podręcznika Feliksa Wojnarowicza „Nauczanie robót z drzewa”; Nasza Księgarnia, rok 1934

Inspiracją do przygotowania prostego zacisku unieruchamiającego małe elementy była – zapomniana już dzisiaj – klinownica…

Do wykonania mocowania potrzebne były: kawałek blatu, wiertarka, kołki, 2 listewki, klin oraz 2 śruby. Wstępny projekt przedsta- wia poniższy rysunek wykonany w programie Sketchup.

przyrząd do mocowania

Czytaj dalej Zacisk do mocowania małych elementów

Zestaw do ostrzenia dłut Veritas

 


Zestaw do ostrzenia dłut VeritasZestaw do ostrzenia dłut Veritas Zestaw do ostrzenia dłut Veritas

  • ZASTOSOWANIE:
    – do ostrzenia dłut płaskich, noży strugów itp.
    – można go także z powodzeniem używać do ostrzenia krótkich, nietypowych dłut japońskich
    – można go stosować z wszystkimi kamieniami w formie bloków
    – pozwala na bardzo precyzyjne ostrzenie pod kątem 15° – 54°, tylna faza 10° – 20°
  • DANE TECHNICZNE:
    – korpus wykonany z aluminium, wałek z mosiądzu
    – szerokość ostrza: 6 – 72 mm
    – maksymalna grubość ostrza: 13 mm
  • Pełna nazwa wg producenta brzmi:Veritas® Mk.II Honing Guide

Czytaj dalej Zestaw do ostrzenia dłut Veritas

Piaskiem po … kleju

 

Klejenie małych i gładkich elementów bywa dość trudne, gdyż po ściśnięciu poszczególne części zaczynają „pływać”,  przesuwać się na kleju w różne strony.

DSCN6186 (Kopiowanie)
… zaczynają przesuwać się w różne strony.

Niewiele da się zrobić. Siła docisku rozpycha poszczególne elementy. Pozostawienie całości w tym stanie do wyschnięcia będzie niestety skutkowało nierównościami w klejonym elemencie.

admin-ajax
Szczypta piasku widoczna w prawym, górnym rogu klejonego elementu

W tym przypadku dobrym rozwiązaniem może być sposób starych stolarzy polegający na posypaniu w jednym miejscu na rozprowadzony klej szczypty piasku. W trakcie docisku ziarna piasku wbijają się w klejone powierzenie uniemożliwiając swobodne przesuwanie się poszczególnych elementów.

Sposób ten można zastosować tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy mamy pewność iż tak sklejony element nie będzie już obrabiany żadnymi ostrymi narzędziami. Gdyby tak się stało to ziarna piasku mogą zniszczyć (a na pewno mocno stępić) ostrza.

Zobacz także: „Klejenie egzotycznych gatunków drewna”.

SketchUp w warsztacie stolarskim

SketchUp nie tylko dla architektów

Proces tworzenia składa się z kilku podstawowych etapów. Na pewno przechodząc kolejno od koncepcji do modelu, napotykamy na różne problemy z którymi musimy się zmierzyć.  Rozwiązując każdy element projektu na części składowe, możemy wyeliminować trudności mogące wystąpić podczas procesu konstruowania. Dokładna analiza tego co chcemy zaprojektować na etapie “kartki papieru i ołówka” pomoże uniknąć straty czasu oraz materiału (w razie konieczności wykonywania dodatkowych przeróbek). Opracowanie wirtualnego projektu pomoże zrozumieć szczegóły konstrukcji, co zaowocuje sprawnością i szybkością budowy zaprojektowanego modelu.
Tak pracują zarówno architekci jak i też budowniczowie. Dlaczego nie wprowadzić podobnego usystematyzowanego planu działania w warsztacie stolarskim?

Czytaj dalej SketchUp w warsztacie stolarskim

O kołkowaniu słów kilka… (dokładnie 296)

 

W pierwszych spisanych zasadach (statutach) cechu stolarzy (Kraków, XV w.) istniał zapis, iż stolarzowi za użycie gwoździ lub innych elementów łączeniowych nie będących drewnem groziła co najmniej kara chłosty, a w ostateczności  nawet usunięcie z cechu.

Stąd normą było klejenie lub łączenie drewna drewnem (tj. za pomocą odpowiedniego ukształtowania i dopasowania jego części).

Wydaje się, że kołkowanie ma swój początek w tak zwanym łączeniu na obce pióro lub też czopy. Jan Heurich w „Przewodniku dla stolarzy” z roku 1862 tak opisuje „połączenie na okrągłe kołki„:

Na bokach spajanych sztuk drzewa wiercą się okrągłe dziurki, 12 do 18 cali od siebie odległe i w nie wklejają się cienkie, okrągłe czopki, czyli kołeczki, połową swej długości w jednym, a połową w drugim kawałku drewna siedzące.

Wszystko jasne! Połączenie kołkami jest proste, niewymagające specjalistycznych narzędzi poza wiertarkę, wiertłem, kołkami i klejem. Jedyny szkopuł to precyzyjne, równe nawiercenie otworów pod kołki w obydwu łączonych częściach. Koniecznym jest więc dokładne oznaczenie miejsca wykonania otworu. pingiPomocne w tym mogą być znaczniki dostępne w „każdym dobrym sklepie” 😉 z narzędziami. A jeśli nie ma ich pod ręką a do sklepu daleko wystarczą… zwykłe pinezki. pinezkiNa szybko trzeba skleić dwie pinezki główkami do siebie i w ten sposób otrzymujemy „przyrząd” za pomocą którego precyzyjnie oznaczymy miejsca wiercenia otworów w dwóch łączonych elementach.

Sposób zastosowania znaczników pokazuje instrukcja.instrukcja

Oprócz wymienionych znaczników do łączenia za pomocą kołków stosuje się różnego rodzaju szablony, liniały  czy też bardziej złożone urządzenia.pomocnik

Jednym z takich ciekawych „pomocników” jest przyrząd Wolfcrafta. Jego zaletą jest precyzja i prosta obsługa. Dzięki niemu można w łatwy sposób robić kołkowe łączenia czołowe, narożnikowe oraz środkowe tj. w kształcie litery T. Wszechstronne zastosowanie tegoż urządzenia zostało przedstawione na poniższym filmie:

Wystarczy oglądania. Czas zabrać się do pracy….

Połączenia kołkowe robione za pomocą znaczników: parawan

 

Ogrodowi pomocnicy

 

Jak w każdej pracy, tak i w majsterkowaniu czy w robótkach ogrodowych często pomocne są różnego rodzaju dodatki, przystawki, usprawniacze, itd.

Jakiś czas temu postanowiłem rozwiązać problem z koszeniem trawy przy rabatkach na których zbyt mocno rozrosły się kwiaty. Ogrodowi pomocnicyOgrodowi pomocnicy

Z jednej strony szkoda za każdym razem roślinki przycinać. Z drugiej jakoś przy nich trzeba trawę wykosić … Pomocna może być druga para rąk, ale jeśli jej w danym momencie nie ma 🙁  Stąd pomysł na małego pomocnika – podpórkę do kwiatów, którą można szybko i sprawnie założyć a potem łatwo usunąć.  

Czytaj dalej Ogrodowi pomocnicy

Z dobrym narzędziem możesz więcej … Sketchup !

Przed wykonaniem każdego przedmiotu trzeba go najpierw zaprojektować. Przy drobniejszych pomysłach wystarczy sama refleksja, przy większych przynajmniej kartka z rozpiską wymiarów, materiałów czy też narzędzi niezbędnych do zrealizowania danego projektu.

Do projektowania bardzo przydatny jest darmowy program Sketchup.
Program jest znany od 2001 roku w wersji komercyjnej. Wersja bezpłatna jest dostępna od czasu przejęcia programu przez Google tj. od 2006 roku. Wersję instalacyjną Sketchup’a można pobrać ze strony http://www.sketchup.com/download. W języku polskim jest dostępna bezpłatna wersja oznaczona jako 6.0 do pobrania tutaj.
Z instalacją nie powinno być problemów. W razie potrzeby zawsze można zerknąć na filmik instruktażowy dostępny na youtube oraz poćwiczyć tworzenie pierwszego, samodzielnego projektu.

Sketchup warsztat stolarski

Program jest bardzo intuicyjny. Większość problemów i dylematów można rozwiązać przy pomocy samouczka.

W zależności od potrzeb istnieje możliwość rozbudowy programu o dodatkowe funkcje poprzez instalację rozszerzeń – pluginów.
Moim zdaniem do najciekawszych (i najbardziej przydatnych w amatorskim projektowaniu wyrobów z drewna) należą:
piece: rozszerzenie dające możliwość szybkiego tworzenia całych elementów np. deseczek, z których będzie składał się nasz projektowany przedmiot w wymiarach wcześniej przez nas zdefiniowanych (nie ma więc konieczności rysowania ołówkiem poszczególnych elementów);
cutlist: dzięki niemu jednym kliknięciem utworzymy listę elementów wraz z wymiarami, z których składa się zaprojektowane dzieło (pomocne przy planowaniu zakupów, sprawdzeniu dostępnych materiałów, itd.);
roundcorner: pozwala na zrobienie zaokrągleń krawędzi i rogów obiektu

Jeśli czas pozwoli to niebawem postaram się dokładniej omówić poszczególne rozszerzenia programu Sketchup.

Zamiast zakończenia: Z odpowiednim narzędziem możesz więcej...

Pomocnik do szlifowania krawędzi

 

Jednym z końcowych etapów obróbki drewna jest szlifowanie czyli ścieranie zewnętrznej warstwy w celu nadania materiałowi odpowiedniej gładkości. Szlifowanie drobnych przedmiotów wykonuje się zazwyczaj ręcznie z użyciem papieru ściernego. 

szlifowanie krawędzi drewnaszlifowanie krawędzi drewnaGeneralnie z nadawaniem odpowiedniej gładkości powierzchniom płaskim nie ma większego problemu. Schody zaczynają się, gdy chcemy zachować idealnie równe krawędzie. 

Do szlifowania boków używam małego pomocnika. Do jego wykonania wystarczą trzy kawałki drewna… Większy posłuży za bazę, dwa mniejsze za prowadnice.

 

szlifowanie krawędzi drewna

Montaż rozpoczynamy od przymocowania pierwszej prowadnicy. 

Drugą prowadnicę przykręcamy równolegle do pierwszej w odległości równej grubości materiału, który mamy zamiar szlifować. 

 

szlifowanie krawędzi drewnaszlifowanie krawędzi drewna​​

Większość pracy wykonana. 

Czas zamontować materiał ścierny. 

szlifowanie krawędzi drewnaszlifowanie krawędzi drewna

W tym celu docinamy pasek papieru ściernego na szerokość równą odległości między dwoma prowadnicami naszego pomocnika. Pamiętać należy o doborze właściwej ziarnistości papieru ściernego. 

Odpowienio mocujemy papier ścierny do urządzenia. 

W moim przypadku użyłem typowych zszywek. 

 

szlifowanie krawędzi drewnaszlifowanie krawędzi drewnaMocowanie musi się znadować na bokach przyrządu tak, aby nie przeszkadzało w szlifowaniu. 

 

 

Voila, pomocnik gotowy! 

piwo

szlifowanie krawędzi drewna

 

Szlifowanie czas zacząć!!

 

 

 

Addenda et corrigenda (choć raczej addenda 🙂 czyli uzupełnienie…. o papierze ściernym)

Papier ścierny się kupuje. Oczywista oczywistość. Niemiej w erze przedsupermarketowej ten rodzaj materiału ściernego był znany i stosowany. Jan Heurich w książce pt. „Przewodnik dla stolarzy” wydanej w roku 1862 podaje instrukcję wykonania papieru ściernego. I tak: 

papier szklisty

Cal calowi nierówny….

Cal calowi nierówny, przynajmniej na moim kalkulatorze…

1 cal = 25,4 mm (2,54 cm). Nie dość że trzeba to zapamiętać, to jeszcze prawidłowo przeliczyć. Można pójść na skróty, jak Francuzi w XVIII wieku i przyjąć zasadę, że 1 cal = szerokość kciuka króla Francji…. Metoda praktyczna, choć  mało precyzyjna. Niemniej odchylenia nie powinny być duże, (czyli tak jak na  moim kalkulatorze), bo teoretycznie u dorosłego człowieka, odległość w najszerszym miejscu pomiędzy liniami odrysowanego na kartce kciuka powinna wynosić 2,5 – 2.6 cm, – czyli 1 cal.

cal

Stawiajmy jednak na precyzję. Po serii błędów w przeliczaniu miar z cali na centymetry i milimetry zrobiłem sobie pomocnika w postaci arkusza kalkulacyjnego. Ostatnio jednak korzystam z programu „Convertisseur„. Prosta obsługa a obliczenia pewne. I to jest najważniejsze.